„Szczególnie burzliwy rozwój środków rażenia obserwuje się począwszy od I wojny światowej. Pojawia się wówczas broń chemiczna, broń pancerna lotnictwo, okręty podwodne. W czasie II wojny światowej, w wyniku niespotykanego na taką skalę zastosowania osiągnięć nauki i techniki do produkcji uzbrojenia, wojska dysponują już bronią rakietową (np. katiusze, pociski Vl, V2), następuje dalszy, szybki rozwój lotnictwa, broni pancernej, pojawia się radar, wybuchają dwie pierwsze bomby atomowe (Hiroszima, Nagasaki).
Do tej grupy środków zaliczamy wszystkie te środki, które były używane do chwili pojawienia się broni masowego rażenia. Stanowią one podstawową broń, w którą wyposażone są współczesne armie.
Broń biała odgrywa w dzisiejszym wojsku znikomą rolę. Jedynie bagnet nakładany na karabin lub pistolet maszynowy stanowi wyjątek i służy jeszcze do walki wręcz, podobnie jak nóż zwiadowcy. Inne środki, jak np. szpada, floret, szabla, kordzik, stały się bronią sportową lub bronią boczną żołnierza, noszoną na przykład dla uświetnienia ceremoniału wojskowego.
Broń palna wyrzuca pociski siłą gazów powstających w czasie spalania się prochu. W zależności od kalibru i związanego z nim ciężaru broń palna dzieli się na broń strzelecką i broń artyleryjską. Do broni strzeleckiej zaliczamy broń palną, której kaliber nie przekracza 20 mm. Przeznaczona jest ona do rażenia wojsk, lekko opancerzonego sprzętu i środków ogniowych nieprzyjaciela na bliskich odległościach (do ok. 2 km). Broń artyleryjska to broń palna o kalibrze ponad 20 mm, strzelająca pociskami przeważnie wypełnionymi różnymi rodzajami materiałów wybuchowych. Przeznaczona jest do niszczenia siły żywej, sprzętu bojowego oraz do burzenia urządzeń i umocnień obronnych nieprzyjaciela pociskami lub granatami.“(2)