„Pewnego dnia pan Sissum zrobił prezent pannie Eckhart. Podarował jej Billikinkę. Była to dość śmieszna, brzydka lalka, którą dodawano w celach reklamowych do każdej pary dziecięcych bucików firmy Billikin. Panna Eckhart spojrzała na ów prezent i roześmiała się. Śmiała się głośno i bardzo długo, wydając przy tym zupełnie niezwykłe dźwięki. Ilekroć któreś z przychodzących na lekcje dzieci brało lalkę do ręki, pannę Eckhart chwytał nowy paroksyzm śmiechu, zalewała się przy tym łzami, które spływały ciurkiem po czerwonych wykrzywionych policzkach. Gdy wreszcie wyczerpana tym śmiechem milkła, prosiła uprzejmie
0zwrot lalki i sadzała ją starannie na małym, mauretańskim stołku jak wazę pełną świeżych, czerwonych róż. Ale któregoś dnia matka panny Eckhart złapała lalkę i rozbiła ją na kolanie.
Kiedy pan Sissum się utopił, panna Eckhart wraz z całym miasteczkiem zjawiła się na pogrzebie. Loomisowie zaproponowali, że zawiozą ją samochodem. Wyglądała tak samo jak zawsze, tęga, solidnie zbudowana, sztywno wyprostowana, ubrana w swoją odwieczną suknię, za długą jak na panującą porę roku,
1w swój staromodny kapelusz, ozdobiony własnej roboty batystowymi kwiatami. Gdy już spuszczono trumnę do grobu przeznaczonego dla pana Sissuma, obok reszty rodziny Sissumów, spoczywającej pod gigantycznym magnoliowym drzewem, i duszpasterz pana Sissuma, niejaki doktor Carlyle, zakończył żałobne nabożeństwo, panna Eckhart najniespodziewaniej w świecie wyrwała się naprzód.“(7)