„Niezbędnym warunkiem powstawania nowych naczyń jest wytrącanie się włóknika wokół ognisk nowotworu. Stanowi to jednocześnie niezbędny czynnik dla powstawania przerzutów we wszystkich okresach tego procesu.
Mikrounaczynienie nowotworów spontanicznych
Szczególnie interesujące są badania mikrounaczynienia w nowotworach powstających spontanicznie. Przebieg i kształtowanie się łoża naczyniowego w tym procesie odpowiada waskularyzacji guza pierwotnego na początku choroby nowotworowej.
Warner, Puffer i Schaefer stwierdzili, że wzrost i unaczynienie samoistnych nowotworów sutka u myszy C3H, różni się znacznie od rozbudowy mikrokrążenia w prawidłowej tkance gruczołu np. podczas laktacji. Okazało się, że w toku powstawania nowotworu naczynia krwionośne przyjmują przebieg wężykowaty, a tętniczki i żyłki w miarę rozwoju guza przekształcają się w zwężające się, gładkie stożki i cylinderki. W miarę jego rozwoju zwiększa się liczba woreczkowatych rozszerzeń i mikrotętniaczków, a powstające naczynia tracą swoje napięcie, stają się kruche i łamliwe.
M. Tatematsu, S. N. Cohen i współpracownicy w cyklu prac z 1977 1978 r., dotyczących unaczynienia indukowanych chemicznie raków pęcherza moczowego u szczurów stwierdzili, że narastającej dysplazji nabłonka, a następnie atypii, odpowiadają powtarzalne i charakterystyczne dla raka nieprawidłowości przestrzennego ukształtowania włośniczek. W pierwszych okresach, jeszcze nie rakowego rozrostu nabłonka, w obrębie oczkowego splotu podnabłonkowego, powstają kiełkowate odgałęzienia krętych włośniczek. Natomiast przy pojawieniu się tkanki atypowej tworzą się pętle poskręcanych szerokich naczyń włosowatych. Powstawanie tych pętli, wprawdzie uważane przez tych badaczy za cechę charakterystyczną Ua angioplazji rakowej, było przez nich także obserwowane w nienowotworowych procesach naczyniotwórczych, np. podczas naprawy owrzodzenia pęcherza moczowego. Badania te potwier“(6)