„niści. Malował bowiem w pracowni, nie w plenerze,
nie w pełnym świetle słońca — na dworze. Tę metodę
»zastosowali dopiero twórcy impresjonizmu, równo
cześnie jednak zwężając znacznie tematykę malarstwa.
IMPRESJONIŚCI
Była to grupa malarzy, którzy stowarzyszyli się na gruncie wspólnych dążeń, wspólnego zainteresowania naturą i jej prawdziwymi barwami. Poza Pissarrem (ur. 1830), najstarszym z grupy, inni byli prawie rówieśnikami Claude Monet (1840), Augustę Renoir (1841), Alfred Sisley (1839), Paul Cezanne (1839).
Już Manet próbował wyzwolić się z konwencjonalnego sposobu patrzenia na świat i przedstawiania przedmiotów. Wiedział, że wrażenia wzrokowe dają nam często obraz odmienny od tego, co wiemy o przedmiotach. Barwa ich bowiem zależna jest od ich
otoczenia, oci kontrastu, od światła cienie obserwowane na śniegu przy siinym słońcu zabarwiają się na przykład niebiesko, twarz oświetlona ostrym światłem na ciemnym tle wydaje się pozornie płaska, choć wiemy przecież, że śnieg jest biały, a twarz — bryłowata. Tę dążność do malowania oglądanego wycinka rzeczywistości w sposób jakby naiwny, oddający bezpośrodnio wrażenie, te próby przedstawienia pejzażu, przedmiotów, postaci ludzkiej nie tak, jak nam o nich mówi nasza wiedza o świecie, ale tak, jak się one przedstawiają malarzowi w danym momencie, w danym oświetleniu — tę właśnie dążność do uchwycenia zmienności „impresji" natury — podjęli i rozwinęli impresjoniści. Malarstwo ich było zaskakujące dla publiczności przyzwyczajonej do obrazów akademickich, a nawet do obrazów Courbeta czy Maneta. Dzieła impresjonistów pełne były światła słonecznego, sprawiały często wrażenie ujęć przypadkowych, były bezpośrednim odbiciem wrażeń wzrokowych odbieranych przez malarzy pracujących w plenerze, nad brzegiem rzeki czy ustawiających sztalugi na paryskich bulwarach.“(8)