Gdyśmy dobrnęli do Bolechowa

„Gdyśmy dobrnęli do Bolechowa, pora była już mocno spóźniona. Mieliśmy za sobą bezsenną noc oraz całodzienny przemarsz w nogach.
Fizjonomia miasteczka nie wróżyła nic dobrego. Po ulicach włóczyli się żołnierze sowieccy i milicjanci z czerwonymi opaskami na ramieniu, uzbrojeni w karabiny. Z niektórych domostw powiewały czerwone flagi. Funkcjonowały już nowe władze cywilne.
Budynek nadleśnictwa odnaleźliśmy bez trudu; nauczeni doświadczeniem, weszliśmy od razu przez kuchnię. Okazało się, żc inżynier wyjechał służbowo, a pani wyszła do miasta. Oczekując na jej powrót, zasiedliśmy w kuchni i skracaliśmy sobie chwile oczekiwania rozmową ze służącą i dwojgiem miłych dzieciaków, które z paluszkami w buzi patrzyły z zaciekawieniem na dziwnych przybyszów, o brudnym i obdartym wyglądzie. Po upływie pół godziny zjawiła się pani inżynierowa i od razu, bez żadnego wstępu, tonem wysoce zdenerwowanym oświadczyła, że domyśla się, czego chcemy i jakie są nasze zamiary, że miała już w ostatnich dniach kilka wizyt tego rodzaju. Nic dla nas zrobić nie może, mąż jej jest pod obserwacją, boi się o niego i o dzieci. Biedna kobieta miała aż za wiele racji ze swego punktu widzenia, więc musieliśmy dać za wygraną po paru daremnych próbach przekonywania, że chodzi nam jedynie o możność przenocowania choćby w stodółce, a o wschodzie słońca zabierzemy się w dalszą drogę.“(1)